XIV Dalajlama – Takster

„Urodziłem się w małej wiosce o nazwie Taktser, w północno-wschodnim Tybecie, piątego dnia piątego miesiąca Roku Drewnianej Świni według tybetańskiego kalendarza – czyli w 1935 roku. Taktser leży w dystrykcie zwanym Dokham, gdzie: Do oznacza dolną część doliny, która łączy się z równinami, a Kham to wschodnia część Tybetu, zamieszkana przez charakterystyczny lud Tybetu zwany Khampami. Zatem Dokham to ta część Tybetu, w której nasze góry zaczynają opadać ku wschodnim równinom, w stronę Chin. Samo Taktser leży na wysokości około 9000 stóp (ok. 2750 metrów) nad poziomem morza.

Był to piękny kraj. Nasza wioska, położona na niewielkim płaskowyżu, była niemal całkowicie otoczona żyznymi polami pszenicy i jęczmienia; płaskowyż z kolei otaczały pasma wzgórz pokrytych trawą – gęstą i intensywnie zieloną.

Na południe od wioski znajdowała się góra wyższa od pozostałych. Nazywała się Ami-cziri, ale miejscowi nazywali ją także „Górą, która przebija niebo” i uważano ją za siedzibę bóstwa opiekuńczego tego miejsca. Jej niższe zbocza pokrywały lasy; powyżej nich widać było obficie rosnące trawy; jeszcze wyżej skała była naga, a na samym szczycie znajdowały się płaty śniegu, który nigdy nie topniały. Na północnym zboczu góry rosły jałowce i topole, brzoskwinie, śliwki i orzechy włoskie, a także wiele rodzajów jagód i pachnących kwiatów. Czyste źródła wody spadały kaskadami, a ptaki i dzikie zwierzęta – jelenie, dzikie osły, małpy oraz nieliczne leopardy, niedźwiedzie i lisy – wszystkie wędrowały bez lęku przed człowiekiem; nasi ludzie byli bowiem buddystami, którzy nigdy dobrowolnie nie skrzywdziliby żywej istoty.

Pośród przepychu tego naturalnego piękna stał klasztor zwany Karma Szar Tsong Ridro, który jest sławnym miejscem w religijnej historii Tybetu. Został on założony przez Karmę Rolpe Dordże, czwarte wcielenie Karmapy, który był pierwszą inkarnacją uznaną w Tybecie; i to właśnie w tym klasztorze, w XIV wieku, nasz wielki reformator Tsongkhapa został wyświęcony na mnicha. Niżej znajdował się drugi klasztor, zwany Amdo Jhak-jung, wspaniale prezentujący się na tle góry. Pozłacane dachy oraz symbol zwany dharma czakra (Koło Dharmy), wspierany po obu stronach przez jelenie z miedzi i złota, nie tylko dodawał kolorytu okolicy, ale nadawał całemu sąsiedztwu atmosferę świętości. Atmosferę tę potęgowały flagi modlitewne na dachach wszystkich domów w wiosce”.

XIV Dalajlama – MY LAND AND MY PEOPLE (strony 15-16)