Dzogczen Ponlop – W pułapce czasu
„Jeżeli dokładnie przyjrzymy się doświadczeniom dnia codziennego, zauważymy, że rzadko przebywamy w chwili obecnej. Zamiast tego żyjemy w przeszłości albo w przyszłości. Nasze doświadczenie przeważnie pozostaje na poziomie konceptualnym, ponieważ zawsze zatapiamy się w myślach, w jednej chwili myślimy o tym, jakie było nasze życie, a w następnej, jakie będzie.
Poświęcamy dużo czasu i energii przyszłości — aby spełnić swoje nadzieje i marzenia w czasie, który jeszcze nie nadszedł. Cała ta ciężka praca ma przynieść korzyści tej osobie, którą się stanie, kiedy jej czas nadejdzie. Nie nam, w tej chwili, nie „mnie” w teraźniejszości. Przyszłość jest daleko z przodu, ale nigdy nie odwiedza tego świata, tak abyśmy mogli się cieszyć rezultatami swojej ciężkiej pracy. Widząc, jak przedstawia się sytuacja, dlaczego pracujemy tak ciężko, jak jakieś szalone maszyny? Przypomina to gotowanie obiadu jednego za drugim i niezjedzenie ani jednego dania. Wygląda to tak, jak gdyby nasz głód i pragnienie były tak wielkie, że musimy gromadzić na przyszłość pożywienie i napoje. Układamy butelki wody mineralnej w lodówce i konserwy na półkach, ale nigdy nie pijemy i nie jemy, ponieważ wszystko to przeznaczone jest dla zaspokojenia przyszłego głodu i pragnienia. To właśnie wydarza się w naszym codziennym życiu, gdy zawsze pracujemy dla przyszłości. Jak możemy pokonać cierpienie głodu i pragnienia oraz strach, który wywołują? Nie istnieje na to żaden skuteczny sposób, dopóki nie zaczniemy zauważać chwili obecnej.
Następna nasza nawykowa tendencja to życie w świecie fantazji przeszłości, w którym bezustannie przypominamy sobie minione zdarzenia. Albo cieszymy się, jeszcze raz przeżywając sytuacje z przeszłości, albo wpadamy w depresję z ich powodu. Jednakże przeszłości teraz nie ma, osoba, którą byliśmy, nasi przyjaciele i wrogowie, jak również wydarzenia — to wszystko już dawno odeszło. Kiedy staramy się odtwarzać przeszłe doświadczenie, w rzeczywistości wcale go nie odtwarzamy. Za każdym razem, kiedy je sobie przypominamy, jest to trochę inne doświadczenie. Dlaczego? Każde doświadczenie jest inne, ponieważ otoczenie naszego umysłu zawsze się zmienia. Pozostaje pod wpływem myśli, która je poprzedza, oraz tej, która po nim następuje. A zatem przypominanie przeszłości z konieczności jest zniekształcone. Nie jesteśmy w stanie ponownie przeżyć tego samego doświadczenia, niezależnie od tego, czy jest cudowne, czy straszne”.
Dzogczen Ponlop – UMYSŁ POZA ŚMIERCIĄ (strony 45-46)
