W swoim uniwersalnym aspekcie Zrodzony z Lotosu Padmasambhawa jest czystą, oświeconą świadomością, obejmującą wszystkich buddów i bodhisattwów, dakinie (tyb. khandro), które przekazują ich subtelne nauki, oraz obrońców Dharmy, którzy ich strzegą. Jako Guru Rinpocze manifestuje się on w dziesięciu kierunkach i w trzech czasach, przybierając tysiące form dla pożytku różnych istot. Będąc kanałem mądrości i współczucia, jest czystym lotosem naturalnego piękna, który jest nieodłączny od naszego własnego serca.
Mistrz zewnętrznych, wewnętrznych i tajemnych tradycji Dharmy, Padmasambhawa przeniósł Wewnętrzne Jogi Mantrajany do Tybetu. Pojawiając się w cudowny sposób pięć lat po Parinirwanie Buddy, Padmasambhawa objawił się wewnątrz lotosu na jeziorze Dhanakosza w królestwie Oddijana. Król Indrabhuti z Oddijany adoptował go jako swojego syna, lecz podobnie jak Budda, pragnął on wyrzec się swojego królestwa. Doprowadzając do swojego wygnania, udał się na tereny cmentarne, gdzie otrzymał nauki od dakiń, a następnie studiował wszystkie sutry i tantry pod okiem urzeczywistnionych mistrzów.
Anandę poprosił o sutry; Prabhahastiego w Sahor otrzymał święcenia i imię Siakjasimha; od Garaba Dordże i Śri Simhy otrzymał nauki najwyższych Tantr; od Dzogczena i Buddhaguhyi otrzymał nauki mahajogi. Był w gronie ośmiu Wielkich Widjadharów, którzy otrzymali i przekazywali sadhany heruków: Humkara, Mandżuśrimitra, Nagardżuna, Wimalamitra, Prabhahasti, Dhanasamskryta, Śantigarbha i Padmasambhawa. Podczas gdy każdy z tych mistrzów otrzymał jedną z nauk heruków, drogocenny Guru Padmasambhawa otrzymał wszystkie osiem.
Wspólnie z dakinią Mandarawą, Padmasambhawa praktykował rytuały długiego życia w jaskini Maratika i zyskał władzę nad długością swojego życia oraz ciało niezniszczalnej rzeczywistości. Kiedy podjęto próby zgładzenia jego i Mandarawy, zamienił on stos pogrzebowy w jezioro. Kiedy ministrowie królestwa Oddijana próbowali spalić go na stosie, ponownie przekształcił ogień w wodę.
Padmasambhawa przybierał wiele innych form w całej historii Dharmy. Był mnichem, który nawrócił króla Aśokę; był siddhami Saroruhą i Wirupą oraz wieloma innymi. Nauczał w wielu krainach i uzyskiwał nauki z wielu wymiarów. Przemawiając wszystkimi językami, poruszając serca każdej istoty, Padmasambhawa może być najlepiej zrozumiany jako ten, który przekracza wszelkie ograniczenia zwykłego czasu i przestrzeni.
W Tybecie Padmasambhawa podporządkował siły przeciwne oświeceniu i poświęcił ziemię dla Dharmy, błogosławiąc każde wzgórze i dolinę. Wspólnie z królem Trisong Decenem i wielkim opatem Śantarakszitą założył pierwszy klasztor Samje. Swoich dwudziestu pięciu uczniów nauczał najwyższych nauk Mantrajany, ustanawiając strumienie przekazu kama i terma, które przepływały przez tych uczniów do przyszłych pokoleń. Ukrył niezliczone skarby, aby czyste nauki mantrajany mogły pojawić się w odpowiednim czasie i miejscu. Pozostając w Tybecie przez conajmniej pięćdziesiąt pięć lat, Guru Padmasambhawa zapewnił długofalowy sukces naukom Buddy, które przetrwały przez dwanaście stuleci w Krainie Śniegu.
