Buddha Siakjamuni przepowiedział, że dwadzieścia osiem lat po jego Parinirwanie król o imieniu Dza, znany również pod wieloma innymi imionami, w tym Indrabhūti, zapewni ciągłość nauk Przebudzonego w wielu światach. Przepowiednia ta spełniła się, gdy król Indrabhūti został władcą Sahoru (Sa-hor).
W serii siedmiu kolejnych snów lub wizji zrodzonych z inspiracji Wadżrapaniego, król Indrabhūti przebudził się na cud tantr mahajogi. Następnie nauki mahajogi spadły deszczem z niebios, a na dziedzińcu pałacu pojawił się posąg Wadżrapaniego. Zrozumiawszy fragmenty tekstów, szlachetny Indrabhūti modlił się i praktykował z tak wielkim sukcesem, że otrzymał przekaz Mahajogi bezpośrednio od Mahabodhisattwy Wadżrapaniego.
W pełni pojąwszy Tantry, Indrabhūti najpierw nauczał Uparadżę, cieszącego się uznaniem uczonego, lecz Uparadża nie potrafił w pełni zrozumieć tych nauk, dlatego król przekazał linię przekazu siddhie Kukkuradży. Wadżrapani ukazał się wówczas Kukkuradży, udzielając mu inicjacji i nakłaniając siddhę do odszukania Licczhawiego Wimalakitriego w celu uzyskania dalszych instrukcji. Ostatecznie Kukkuradża podzielił tantry mahajogi na osiemnaście wielkich sekcji i wyłożył je królowi. Choć król Indrabhūti posiadał już pełne zrozumienie, zademonstrował zwyczajną ścieżkę do realizacji, polegając na Kukkuradży jako swoim nauczycielu.
Król ten był również kluczowym ogniwem w przekazie anujogi. Umocniony przez Wadżrapaniego i ponownie polegający na Licczhawim Wimalakitrim, Indrabhūti otrzymał nauki anujogi dotyczące ’Dus-pa’i-mdo oraz powiązanych z nimi tantr. W Śri Dhanjakatace w południowych Indiach oraz w Ksemakarze przekazał te tantry Uparadży oraz trzem swoim własnym synom: Śakjaputrze, Nagaputrze i Guhjaputrze.
Znany jako Indrabhūti Młodszy oraz jako siddha Kambalapada, Śakjaputra instruował swoje otoczenie, z którego wszyscy stali się widjadharami. W szczególności udzielił inicjacji Simhaputrze i późniejszemu Kukkuradży, który z kolei nauczał dGa’-rab rDo-rje (Garaba Dordże). Ci wczesny posiadacze linii przekazu osiągnęli świetlisty wymiar rzeczywistości i całkowicie zaniknął ich materialny przejaw (rozpuścili się w tęczowym ciele). Dzieło Wielkie Skarby Starożytnych Nauk zawiera trzy teksty tego mistrza.
Źródło: Crystal Mirror XI
