Grafika nr 22 (ikonografia buddyzmu tybetańskiego)
W sztuce reprezentowanych jest wielu różnych Buddów. Zaraz po wizerunkach historycznego Buddy Śakjamuniego, kolejną najczęściej pojawiającą się w sztuce formą Buddy jest prawdopodobnie Amitabha. Jego popularność opiera się na literaturze sutr mahajany, w której poświęcono mu wiele tekstów. W przedstawieniach artystycznych Amitabha występuje w dwóch postaciach. Może mieć wygląd standardowej formy buddyjskiej (nirmāṇakāya), o czerwonej lub jasnej barwie ciała, noszącego tradycyjne, mnisie szaty z łat. W swoim drugim przejawieniu (sambhogakaji) nosi on szaty i klejnoty spokojnego, niebiańskiego bóstwa, zgodnie z klasycznym indyjskim systemem estetyki. Literaturą źródłową dla Buddy Amitabhy są takie teksty jak Sutra Krainy Szczęśliwości (Sukhāvatīvyūha), Inwokacja Amitābhy (amitābhadhāraṇīmantra), Wspominanie Amitābhy oraz Dharani Chwaląca Przymioty Nieskończonego.
Amitabha w sambhogakaji
Amitabha ma ciało w kolorze czerwonym, z jedną twarzą i dwiema rękami, o młodzieńczym wyglądzie, siedzi w pozycji formalnej medytacji. Oczy, patrzące przed siebie, są lekko przymknięte, a ciemnoczerwona kropka na czole (sanskryt: urna) znajduje się pomiędzy dwiema długimi, wąskimi brwiami. Szyję zdobią trzy poziome linie – oznaki piękna. Ciemne włosy są upięte na czubku głowy, a część z nich opada luźno na ramiona i plecy. Jego dłonie spoczywają na podołku w mudrze medytacji (dhjana-mudra). Trzyma w nich naczynie na nektar nieśmiertelności, co jest klasycznym atrybutem Amitabhy (oraz jego aspektu Amitajusa) w tradycji mahajany i wadżrajany. Amitabha ma na sobie misterną, pięcioczęściową koronę, naszyjniki, kolczyki oraz bransolety. Wokół jego ramion spływają lekkie, ozdobne szaty (szale).
Głowę Buddy otacza gładka, okrągła aureola. Całe ciało wpisane jest w nimb wypełniony gęstymi, promieniującymi liniami oraz bogatymi ornamentem na zewnętrznym brzegu. Postać zasiada na lotosowym tronie, w górnych rogach widoczne są tradycyjne, tybetańskie motywy chmur.