Sita Mańdziuśri – Biały Mandziuśri, „Biały o Chwalebnym, Melodyjnym Głosie”
Istnieje wiele różnych tantr, które opisują Mańdźuśriego o białej barwie ciała. Jedną z wczesnych tantr jest Siddhaikavira (Samotny Bohater), która została po raz pierwszy przetłumaczona na język tybetański w XI wieku, za czasów Atiszy i jest klasyfikowana jako kryja-tantra lub czarja-tantra, w zależności od szkoły.
Biały Mańdźuśri ukazany jest w spokojnej, medytacyjnej formie o białej karnacji. Twarz ma łagodną, o pełnym współczucia wyrazie, z lekko przymkniętymi oczami. Postać siedzi w pełnym lotosie (padmasanie) na stylizowanym tronie z płatków lotosu. Lewa dłoń uniesiona jest na wysokości klatki piersiowej w geście nauczania, natomiast prawa dłoń spoczywa na kolanie, otwarta w geście szczodrości. Przyozdobiona jest w bogatą, tradycyjną biżuterię: wysokie zwieńczenie głowy (koronę) z elementami złota i błękitu, naszyjniki oraz bransolety. Przez ramiona i biodra przewieszone są zwiewne, delikatne szaty (szale) w kolorach głębokiego błękitu i zieleni, a dolna partia ubioru utrzymana jest w kontrastującej, wzorzystej czerwieni.
Po obu stronach postaci widoczne są łodygi białych kwiatów lotosu. Na kwiecie po prawej stronie spoczywa księga mądrości (Pradźniaparamita sutra), symbolizująca transcendentne poznanie, a na kwiecie po lewej miecz mądrości (pradźnia-khadga), charakterystyczny atrybut Mańdziuśriego, symbolizujący niszczenia korzenia wszelkiego cierpienia – czyli niewiedzy, ułudy oraz błędnego postrzegania rzeczywistości, oraz natychmiastowego przecinania dualistycznych koncepcji i rozbijania skrajnych poglądów.
Głowę bóstwa otacza okrągła, złocisto-pomarańczowa aureola. Całe ciało wpisane jest w duży, owalny nimb z gęstym, liniowym, promienistym wzorem na ciemnoniebieskim tle, co potęguje wrażenie emanacji światła.