Simha-vahana Mańdziuśri – Mańdziuśri na Lwie
Bóstwo ma ciepłą, złocistożółtą skórę, symbolizującą mądrość i oświecenie. Siedzi w swobodnej, pełnej wdzięku pozycji królewskiej (lalitasana) na grzbiecie śnieżnobiałego lwa z turkusową grzywą. Przyodziane jest w bogato zdobione szaty w odcieniach głębokiego błękitu, turkusu i czerwieni, pokryte delikatnymi, złotymi wzorami. Ciało zdobią liczne sznury naszyjników z koralików oraz złote bransolety. W dłoniach złożonych w geście nauczania (dharmaczakra mudra) trzyma łodygi dwóch kwiatów lotosu, które rozkwitają na wysokości jego ramion. Po prawej stronie (z perspektywy widza po lewej) znajduje się różowy lotos, na którym spoczywa płonący miecz (symbol odcinania ignorancji). Po lewej stronie (z perspektywy widza po prawej) rozkwita błękitny lotos, na którym spoczywa Księga Mądrości (Pradźniaparamita Sutra).
Lew, będący tradycyjnym wierzchowcem bóstwa, został przedstawiony w klasycznej tybetańskiej stylistyce. Ma białe ciało, wyrazistą turkusowo-zieloną grzywę oraz ogon o skręconych pasmach. Jego pysk ma groźny, a zarazem opiekuńczy wyraz z czerwonym językiem i kłami. Szyję lwa zdobi złoty kołnierz z dzwoneczkami.
Bezpośrednio za głową Mańdziuśriego znajduje się idealnie okrągła aureola przypominające słońce. Za nim rozchodzi się owalny nimb wypełniony gęstymi, promienistymi, złotymi liniami na ciemnobrunatnym tle. Wokół, na jasnym, beżowo-piaskowym tle, unoszą się stylizowane, błękitne i fioletowe chmury o miękkich, spiralnych kształtach.