Wadżrawidarana (tyb. Dordże Nampar Dżompa, mong. Bajar Bidarana)
Bóstwo medytacyjne manifestujące się w trzech różnych formach: białej – łagodnej, zielonej – pół gniewnej i niebieskiej gniewnej.
W poniższej zielonej formie należy do krija tantry.
Ciało Wadżrawidarany przybrało głęboki, nasycony odcień szmaragdowej zieleni, który w ikonografii tybetańskiej symbolizuje potężną, aktywną energię i usuwanie przeszkód. Twarz zachowuje charakterystyczny, groźny, ale i współczujący wyraz. Trzecie oko na czole jest wyraźnie zaznaczone, a usta ukazują delikatnie obnażone kły, co podkreśla moc niszczenia negatywności. W prawej dłoni trzymana jest podwójna wadżra, mieniąca się złotymi i miedzianymi tonami. W lewej dłoni spoczywa rytualny dzwonek, pomalowany na klasyczny, metaliczny błękit. Tradycyjne, wielowarstwowe szaty i szarfy mienią się odcieniami królewskiego błękitu, delikatnego różu oraz purpury.
Bezpośrednio za głową i ciałem bóstwa znajduje się czysta, biało-złota aureola, od postaci rozchodzą się precyzyjne, niebieskie linie promieni światła. Zewnętrzny, bogato zdobiony nimb mieni się odcieniami złota, czerwieni, turkusu i zieleni, tworząc efekt płomieni i drogich kamieni. Wokół nimbu kłębią się chmury w pastelowych odcieniach różu i błękitu. Wadżrawidarana spoczywa na misternie zdobionym, różowo-czerwonym lotosowym tronie.