Tsongkhapa (1357–1419), założyciel szkoły gelug, która rozpowszechniła się w Buriacji w XVI–XVII wieku. Tsongkhapa urodził się w Amdo w 1360 roku, jako trzylatek otrzymał ślubowania upasaki od IV Karmapy Rolpe Dordże (1340–1383). W 1382 roku Tsongkhapa przyjął śluby bhikszu w klasztorze Jarlung Namgjal. W 1403 roku w klasztorze Reting szkoły kadampa Tsongkhapa napisał dwa fundamentalne teksty „nowej kadampy” – jak nazywano szkołę gelug w tradycji tybetańskiej – Lamrim Czenmo („Wielkie stopnie Ścieżki”) i Ngakrim („Stopnie Mantry”). Tsongkhapa w 1409 roku ustanawił w Lhasie „wielką modlitwę” (Smon lam czen mo, mahapranidhana), święto którego koncentrowało się przy ozdabianym złotem i turkusami posągu Buddy Śakjamuniego w Dżokhangu. W 1426 roku cesarz Xuande (1426–1436) z dynastii Ming nadaje Tsongkhapie tytuł Da bao fa wang (maharatnadharmaradża).
Według biografii (namthar), sambhogakaja Tsongkhapy przebywa w raju Tuszita, a ciało zostało umieszczone w stupie ze złota, srebra i sandałowca w głównym klasztorze gelug Ganden Namgjal Ling. W klasztorze Labrang znajdowała się świątynia Senge Naro z wielkim, pozłacanym posągiem Buddy Simhanady, w którego postaci (nirmanakaji) Tsongkhapa będzie w przyszłości głosić Dharmę.
Tanka przedstawia Tsongkhapę z mieczem mądrości i księgą mądrości spoczywających na kwiatach lotosu, typowymi atrybutami Mańdziuśriego z którym jest utożsamiany.
Źródło: Буддийская живопись Бурятии (1995)