Siabkar Tsokdruk Rangdrol (1781–1851) był jednym z najwybitniejszych i najbardziej charyzmatycznych tybetańskich joginów, mistrzów duchowych oraz poetów. Ze względu na głęboki wgląd w naturę umysłu, koczowniczy tryb życia oraz niezwykły talent do przekazywania nauk poprzez spontaniczne pieśni, powszechnie uważa się go za „drugiego Milarepę”.
Szabkar urodził się w regionie Amdo (północno-wschodni Tybet). Od wczesnej młodości przejawiał silne skłonności do życia duchowego i medytacji. Choć odebrał wszechstronne wykształcenie klasyczne, kluczowe dla jego rozwoju było spotkanie z wielkimi mistrzami epoki, od których otrzymał przekazy linii Njingma oraz Sarma.
Praktykował w duchu Rime (ruch bezstronny), co oznaczało, że nie ograniczał się do jednej szkoły buddyzmu tybetańskiego, lecz z głębokim szacunkiem studiował i realizował nauki różnych tradycji.
Większość swojego dorosłego życia Szabkar spędził jako wędrowny asceta, medytując w jaskiniach, lasach i na odludnych, świętych szczytach Tybetu. Słynął z głębokiej realizacji nauk Dzogczen (Wielkiej Doskonałości).
Jego styl nauczania opierał się na bezpośrednim kontakcie z ludźmi – podróżował od wioski do wioski, a zamiast skomplikowanych wykładów filozoficznych, śpiewał pełne metafor pieśni oświecenia. Co ciekawe, w jego tekstach i autobiografii bardzo silnie obecny jest motyw natury oraz głębokie współczucie do wszystkich istot – opisywał m.in. swoje metaforyczne, pełne mądrości rozmowy ze zwierzętami i owadami (np. pszczołami).
Publikacje:
THE LIFE OF SHABKAR (1994)
Siabkar – LOT GARUDY
