Nauki Buddy zostały przekazane po to, aby pomóc ludziom odnaleźć prawdziwe szczęście poprzez położenie kresu cierpieniu. Prawdziwe szczęście osiąga się poprzez czynienie pewnych rzeczy i pozostawianie innych niewykonanymi. Poniżej znajduje się kilka rad, które zostały zaadaptowane z różnych źródeł buddyjskich, dotyczących tego, jak kroczyć buddyjską ścieżką.
Tworzenie dalekosiężnych planów, jakbyśmy mieli osiedlić się na tym świecie na stałe, zamiast żyć tak, jakby każdy dzień miał być naszym ostatnim, jest głupotą.
Smutek i nieszczęście są nauczycielami, którzy przekonują nas o potrzebie prowadzenia duchowego życia.
Refleksja nad cierpieniem, jakiego doświadczają wszystkie czujące istoty, zachęci nas do osiągnięcia wyzwolenia.
Nie ma prawdziwego szczęścia poza oświeceniem.
Jeśli nadchodzą nieszczęścia, praktykuj cierpliwość.
Odpuść!
Należy zdać sobie sprawę, że wszelkie smutki są wynikiem przeszłych działań.
Refleksja nad naturą przyczyny i skutku zachęci nas do unikania niezręcznych i niemądrych działań.
Unikaj działań, które szkodzą umysłowi i utrudniają rozwój duchowy.
Wolność od pragnień i przywiązania jest konieczna, jeśli chcemy być wolni od cierpienia.
Powstrzymaj się od krzywdzenia jakiejkolwiek żywej istoty.
Jedzenie mięsa jest jak jedzenie własnych dzieci.
Powinniśmy uważać, że wszystkie czujące istoty są nikim innym, jak samym Buddą.
Powstrzymaj się od zarabiania na życie poprzez oszustwo i kradzież.
Jeśli wszystkie ambicje nie zostaną wykorzenione, prawdopodobnie wpadniemy w błąd polegający na pozwoleniu, by zdominowały nas światowe motywy.
Bezużyteczne jest poświęcanie życia na zdobywanie rzeczy doczesnych, widząc, że kiedy nadejdzie śmierć, musimy porzucić nawet własne ciała.
Zamiast tęsknić za przemijającymi przyjemnościami tego życia, powinniśmy poświęcić się urzeczywistnianiu wiecznej błogości Nirwany.
Doświadczenie choćby jednej chwili nirwanicznej błogości jest cenniejsze niż cieszenie się jakąkolwiek ilością zmysłowych rozkoszy.
Bądź zadowolony z prostych rzeczy i wolny od pragnienia posiadania dóbr doczesnych.
Postępuj tak, abyś nie miał powodów do wstydu przed samym sobą i mocno trzymaj się tej zasady.
Nie krzywdź nikogo słowem ani czynem.
Rozsądek, będący najlepszym przyjacielem człowieka, nie powinien być porzucany.
Niezbędne jest nie tylko zrozumienie nauk; konieczne jest również zastosowanie ich na własny użytek.
Uważność i pokora są wymagane, aby zachować ciało, mowę i umysł wolnymi od zanieczyszczeń.
Zaprzęg najszybszych koni nie dogoni słowa, które raz opuściło usta.
Nigdy nie spieraj się o przekonania religijne.
Stale utrzymuj czujność umysłu podczas chodzenia, siedzenia, jedzenia i spania.
Dobrze jest ćwiczyć błądzący umysł. Umysł pod kontrolą przynosi wielkie szczęście.
Jeśli pojawia się silne przywiązanie, pragnienie lub niezdrowe stany umysłu, podejmij wysiłek, aby wykorzenić je tak szybko, jak to możliwe.
Dobrze jest porzucić przywiązanie do wszystkich rzeczy i zdobyć wiedzę o rzeczywistości.
Pielęgnuj życzliwość.
Pielęgnuj współczucie.
Pielęgnuj mądrość.
Refleksja nad śmiercią i nietrwałością życia zachęci nas do życia zręcznego i wolnego od obwiniania.
Wiedzę o ścieżce możemy zdobyć tylko poprzez kroczenie nią.
Refleksja nad bezużytecznością bezmyślnego marnowania życia zachęci nas do gorliwego kroczenia ścieżką.
Wejść na ścieżkę i nią nie kroczyć jest głupotą.
Znać wskazania i nie stosować ich do oczyszczania zanieczyszczeń to jak być chorym człowiekiem, który nigdy nie przyjmuje lekarstw.
Być bezczynnym i obojętnym, gdy okoliczności sprzyjają urzeczywistnieniu, jest głupotą.
Powstrzymać się od krzywdzenia, kradzieży, niemoralności, fałszywej lub złośliwej mowy, środków odurzających i narkotyków.
Być biegłym w zasadach (naukach), lecz nie znać doświadczeń płynących z ich stosowania, to jak być bogaczem, który zgubił klucz do swojego skarbca.
Wejść na ścieżkę, a zarazem kurczowo trzymać się ziemskich uczuć przywiązania i niechęci, jest głupotą.
Żyć obłudnie to tak samo bezmyślne, jak zatruwanie własnego pożywienia.
Bez praktycznego i odpowiedniego zrozumienia nauk łatwo możemy popaść w błąd religijnego zarozumialstwa.
Próba naprawiania innych zamiast zmieniania samego siebie jest błędem.
Nie gardź początkującym, jeśli sam poszukujesz najwyższego oświecenia.
Nigdy nie mów nikomu: „Nie osiągniesz wyższej wiedzy”.
Gdy świt duchowej wiedzy już wzejdzie, nie zaniedbuj jej przez lenistwo, lecz rozwijaj ją z całym zapałem.
Unikaj ukrywania własnych wad i rozgłaszania wad innych ludzi.
Nie chełp się własnymi osiągnięciami, lecz obracaj je na urzeczywistnienie prawdy.
Pozwalając, by wokół nas gromadzili się i podziwiali łatwowierni ludzie, narażamy się na to, że napełni nas ziemska duma.
Spełnianie dobrych uczynków jedynie po to, by zdobyć sławę i pochwały, jest jak wymiana mistycznego klejnotu spełniającego życzenia na grudkę koziego łajna.
Przebiegłe chwalenie samego siebie przy jednoczesnym umniejszaniu innych jest głupotą.
Oddawanie się egoistycznym ambicjom zamiast pracy dla dobra innych jest tak samo niedorzeczne, jak zachowanie niewidomego, który pozwala sobie zgubić się na pustyni.
Postrzegaj wszystkie istoty jako będące w drodze na rzeź.
Głupcy myślą, że szkodzą sobie, stawiając innych na pierwszym miejscu.
Nikt nie czyni dobra samemu sobie, wykorzystując innych.
Lekceważąc innych, szkodzimy samym sobie.
Jeśli nie będziemy niesamolubni i pełni współczucia, prawdopodobnie popadniemy w błąd szukania wyzwolenia wyłącznie dla siebie.
Jeśli we wszystkim, co czynimy, będziemy szukać wyłącznie dobra innych, wtedy zdamy sobie sprawę, że nie ma potrzeby szukać jakichkolwiek korzyści dla nas samych.
Nie powinno się unikać pomagania innym, jakkolwiek ograniczone byłyby nasze możliwości.
Umysł przepełniony współczuciem w myśli i czynie powinien być zawsze kierowany ku służbie wszystkim czującym istotom.
Rozmyślanie nad złem życia w kołowrocie kolejnych egzystencji zachęci nas do szukania wolności od narodzin i śmierci.
Spędzanie życia na miotaniu się między nadzieją a strachem, zamiast na rozumieniu rzeczywistości, jest błędem.
Najwyższe oświecenie jest łatwe do poznania – po prostu odetnij się od chwytania się fałszywych poglądów.
Gdy rozumiemy nauki, jest rzeczą obojętną, czy spotyka nas pomyślny los, czy zły.
Ci, którzy kroczą ścieżką, powinni być obojętni zarówno na wygody, jak i na trudy.
Gdy zdamy sobie sprawę, że wszystkie zjawiska są iluzoryczne, wtedy zrozumiemy, że nie ma potrzeby niczego szukać ani niczego odrzucać.
Gdy jesteśmy prawdziwie pełni współczucia, jest rzeczą obojętną, czy praktykujemy medytację w samotności, czy pracujemy dla dobra innych w środku społeczeństwa.
Wielką radością jest uświadomienie sobie, że ścieżka do wolności, którą kroczyli wszyscy buddowie, jest wiecznie obecna, wiecznie niezmienna i wiecznie otwarta dla tych, którzy są gotowi na nią wstąpić.
Prostolinijne, prawe działanie poprowadzi nas bezpośrednio do wyzwolenia.
Studiuj nauki wielkich mędrców wszystkich szkół w sposób bezstronny.
BIBLIOGRAFIA
- Austin, J. (red.). 1983. Dhammapada, The Buddhist Society, Londyn.
- Conze, E. 1975. The Large Sutra on Perfect Wisdom (Wielka Sutra Doskonałej Mądrości), University of California Press, Berkeley.
- Ehara, The Rev. N.R.M., Soma Thera i Kheminda Thera (tłum.). 1977. The Path of Freedom (Ścieżka Wolności), Buddhist Publication, Kandy.
- Evans-Wentz, W.Y. (red.). 1969. Tibetan Yoga and Secret Doctrines (Joga tybetańska i tajne doktryny), Oxford University Press, Londyn.
- ——. 1969. Tibet’s Great Yogi Milarepa (Wielki jogin Tybetu Milarepa), Oxford University Press, Londyn.
- Mou-Lam, Wong (tłum.). 1969. The Diamond Sutra and The Sutra of Hui Neng (Sutra Diamentowa i Sutra Hui Nenga), Shambhala, Boulder, Kolorado.
- Suzuki, D.T. (tłum.). 1973. The Lankavatara Sutra (Sutra Lankawatara), Routledge & Kegan Paul Ltd, Londyn.